Your Light is my Darkness (Part III)

from Friday, May 6th, to Saturday, June 11th

Group Exhibition
curated by Michaela Karla Kühn
Friday May 6 – June 11 2016
Opening Friday May 6 from 17:00-19:00

 

More
Your Light is my Darkness (Part III) - Press release

Close
Next
Previous

Your Light is My Darkness (Part III)

ENG

Gerhard Hofland is proud to present the third part of the exhibition-project ”Your Light is My Darkness.”. From Berlin to Hamburg and finally Amsterdam, the exhibition brings together the artists Michael Kirkham, Damien Cadio, Sebastian Gögel, Julius Hofmann, Philip Grözinger, Stu Mead, Henning Kles, Silard Isaak, Alex Tennigkeit and Namio Harukawa. The sculptures, drawings, paintings, and collages, despite diverse media and scales, have one commonality: the mediation of fetish, pornography and absurdity as inspiration and subject for the artist.

“Every work of art is an uncommitted crime” (Theodor W. Adorno, Minima Moralia 1944)

Your Light is My Darkness

Artists are used to visitors. The ateliers into which they invite them are not very pleasant—paintings hang crooked on smudged walls and half-eaten sandwiches lie in ashtrays. The spaces smell and the artists sit taciturn and ill-tempered in their armchairs. Their paintings are monsters, uncanny things that want to be seen. With grinning vehemence they have insisted on their right to exist and they want their viewers to know it. They shriek: Look at me! Here I am! I exist, because I had to. They fulfill desires that cannot be satisfied anywhere else, they are the warm fingers that lure the viewer into the darkroom of the fine arts. The artists brought together here are lawyers of monstrosities. Their visitors, fans, and collectors are their clients; their paintings are both plea and evidence in the endless trial of humanity’s abyss. Despite their aggressive radical gestures, like good citizens they offer a conventional solution to a conventional problem: their paintings create a space without morals, they are the forbidden room lacking in every middle-class household—the room in which Dr. Jekyll transforms into Mr. Hyde. Their existence makes this metamorphosis obsolete. The paintings allow the co-optation of the monstrous and have more than once prevented the bourgeois subject from ripping itself to shreds. They speak to those who want to understand them, who need them and they tell the others loudly, glaringly, about a world they know nothing about.

But this world exists and it is part of life, the artists say, before fishing the sandwich out of the ashtray and devouring it in full view. Artists are used to visitors, they are used to being bad hosts. They receive their visitors in a space where freedom reigns. They receive visitors who have no idea how nasty that freedom sometimes tastes.

Carsten Tabel

NL

Gerhard Hofland presenteer met trots het derde deel van het tentoonstellingsproject “Your Light is My Darkness.”. Van Berlijn naar Hamburg, en tot slot in Amsterdam brengt het project werk van de kunstenaars Michael Kirkham, Damien Cadio, Sebastian Gögel, Julius Hofmann, Philip Grözinger, Stu Mead, Henning Kles, Silard Isaak, Alex Tennigkeit en Namio Harukawa samen. De sculpturen, tekeningen, schilderijen en collages delen, ondanks hun verscheidenheid in materiaalgebruik en formaat, een gemeenschappelijke factor: ze ondervragen de noties van fetisjisme, pornografie en absurditeit als inspiratie en onderwerp voor de kunstenaar.

“Every work of art is an uncommitted crime” (Theodor W. Adorno, Minima Moralia, 1944)

Your Light is my Darkness

Kunstenaars zijn gewend aan bezoek. De ateliers waarin zij dit bezoek uitnodigen zijn doorgaans niet bepaald gemoedelijk – schilderijen hangen er scheef aan besmeurde muren en afgekloven boterhammen liggen in asbakken. De ruimtes stinken en de kunstenaars zitten zwijgzaam en humeurig in hun fauteuils. Hun schilderijen zijn monsters, geheimzinnige objecten die desalniettemin gezien willen worden. Grijzend, met hartstocht, beroepen zij zich op hun bestaansrecht. Ze schreeuwen:  “Kijk naar mij! Hier ben ik! Ik besta, omdat ik moet bestaan.” De kunstwerken vervullen verlangens die niet elders bevredigd kunnen worden; ze zijn de warme vingers die de kijker de donkere kamer van de kunst in lokken.
De kunstenaars die hier zijn samengebracht zijn de advocaten van het monsterlijke. Hun bezoekers, liefhebbers en verzamelaars zijn hun klanten; de schilderijen zowel pleidooi als bewijs in het eindeloze proces van de afgrond van de mensheid. Ondanks hun agressieve, radicale gebaren, bieden ze, als goede burgers, een conventionele oplossing, voor een conventioneel probleem: hun schilderijen scheppen ruimte zonder moraal, ze zijn de verboden kamer die in elk huishouden van de middenklasse ontbreekt; de ruimte waarin Dr. Jekyll in Dr. Hyde transformeert. Het is het bestaan van de schilderijen die deze transformatie onnodig maakt. Door de donkere kant van de ziel te verbeelden, fungeren ze als een uitlaatklep die de burgerlijke mens al meer dan eens van zelfvernietiging heeft gered.  Ze vinden aanspraak bij diegenen die hen willen begrijpen, die hen nodig hebben –  de anderen vertellen ze luidkeels, schreeuwend, over een wereld waar ze niks van afweten.

Maar, deze wereld bestaat en is onderdeel van het leven, zeggen de kunstenaars alvorens ze de boterham uit de asbak vissen en hem in vol ornaat verorberen; ze zijn het gewend een slechte gastheer te zijn. Ze ontvangen hun bezoekers in een ruimte waar de vrijheid regeert. Ze ontvangen hun bezoekers, onwetend over hoe akelig die vrijheid soms kan zijn.

Carsten Tabel

Close